Pages

Saturday, March 21, 2009

සියපතෙහි අතීතය

සිය පතක් කුඩමසුට මුතු කුඩය වී පිපී
සිය දහස් රොන් රේණු සුවඳ පතුරා ඇතී
නෙළා ගෙන දුනිමි එය නුඹ අතට සියුමැලී
පිරිසිඳුයි ආ නමුත් පොකුණු පතුලෙන් ඇදී


බිඳෙන් බිඳ ඇද දමා පතින් පත සිඳ දමා
පොකුණු දිය පිට රැඳෙයි පා වෙවී මල වටා
සියක් වූ පෙති අතර කිහිපයක් නැවතිලා
මතක් කර දෙයි බවක් තිබුණු විකසිත වෙලා


පෙති සිඳුණ මල් නටුව පොකුණු දිය ඉපිලෙමින්
පවසන්නෙ සියපතෙහි ඉරණමයි තද සොවින්
සිඳලූවත් සියක් පෙති සිතට එඩි ගෙන ඉතින්
සියපතය තවම එය සිඹ බැලූණු හද තුටින්
(2005)

No comments:

Post a Comment