සිය පතක් කුඩමසුට මුතු කුඩය වී පිපී
සිය දහස් රොන් රේණු සුවඳ පතුරා ඇතී
නෙළා ගෙන දුනිමි එය නුඹ අතට සියුමැලී
පිරිසිඳුයි ආ නමුත් පොකුණු පතුලෙන් ඇදී
බිඳෙන් බිඳ ඇද දමා පතින් පත සිඳ දමා
පොකුණු දිය පිට රැඳෙයි පා වෙවී මල වටා
සියක් වූ පෙති අතර කිහිපයක් නැවතිලා
මතක් කර දෙයි බවක් තිබුණු විකසිත වෙලා
පෙති සිඳුණ මල් නටුව පොකුණු දිය ඉපිලෙමින්
පවසන්නෙ සියපතෙහි ඉරණමයි තද සොවින්
සිඳලූවත් සියක් පෙති සිතට එඩි ගෙන ඉතින්
සියපතය තවම එය සිඹ බැලූණු හද තුටින්
(2005)
No comments:
Post a Comment